Dasturchi edim, endi kulolning o‘g‘liman: Turonda sehrli naqshlarni kod kabi o‘qiyman

Jasur Karimov — Toshkentlik yigirma yetti yoshli dasturchi. U kechalari boshqalarning kodini tuzatadi va onasiga qo‘ng‘iroq qilishni doim «ertaga»ga qoldiradi. Yomg‘irli oqshomda bir qizchani mashina ostidan qutqarib, halok bo‘ladi — va ko‘zini Turonda ochadi: karvonlar, madrasalar, devlar va alvastilar yurtida, Sariqqum degan qum shaharchasidagi kambag‘al kulolning kenja o‘g‘li Aziz bo‘lib. Yetti yoshida ko‘z oldida faqat o‘zi ko‘radigan Holat oynasi paydo bo‘ladi. Turonda sehr — naqsh: koshinlardagidek geometrik bezaklar havoda, loyda va qumda chiziladi, naqshning tuzilishi esa sehrning ishini belgilaydi. Hamma naqshni eski kitoblardan ko‘chiradi. Aziz esa uni kod kabi o‘qiydi — sikllar, shartlar, funksiyalar — va yangisini yozadi. Surgundagi yulduzshunos chol uni shogird qiladi, temirchining o‘g‘li naqsh ko‘taradigan temir yasaydi, Afrosiyob madrasasida esa mag‘rur zodagon raqib va yulduz xaritalarini chizadigan qiz kutib turibdi. Ammo yangi naqsh yoza oladigan bola kimgadir juda kerak: «Qora Naqsh» jamoasi bir paytlar butun bir shaharni qumga ko‘mgan o‘zini yozuvchi naqshni qayta uyg‘otmoqchi. Oila, bilim va hunar haqida iliq va kulgili ranobe.